Vanaf het thuisfront: Chauvinisme in Chamonix en prachtweer met parapenten

Voor iedereen die het volgen van een weblog vermoeiend vindt: dit is het laatste bericht, hierna zit het er weer op! Het bijhouden van een weblog kost ook veel tijd, dat zullen de meesten van jullie wel weten, maar ik vind het zeker de moeite waard om te doen. :) De laatste weken in Grenoble waren zo druk met het afronden van werk, het regelen van papierwerk en het afscheid nemen van vrienden dat ik er niet meer aan toekwam om een stukje te schrijven voor jullie. Zonde! Want ik had juist nog zulke mooie dingen gedaan in Chamonix en St. Hilaire! Vandaar dat ik hier toch nog ff een stukje aan wil wijden, dan is het reisverslag in ieder geval ook compleet. Heb er flink wat foto's bij, en de meesten zijn echt de moeite waard.

Chamonix

Zondag 22 mei hebben we een uitstapje gehad met collega's uit het lab. Niet vanuit het lab, want daar is het initiatief ver te zoeken, maar vanuit onszelf gingen we op zoek naar de schoonheid van de hoogste berg in Europa: Mont Blanc. Met twee auto's en genoeg te eten (herkenbaar beeld geloof ik :P) gaan we door de bergen naar Chamonix. Via een omleiding moeten we ver omreiden, een mooie kans om al wat meer berglucht op te snuiven. Hoewel het allemaal zeker niet hard gaat, wordt dit nog wel afgewisseld met momenten waarop Mathieu en ik ons hart vast houden. Spannend iig! Kon ik toch merken dat mijn vader me als Nederlander toch heel wat kneepjes van het autorijden in de bergen heeft weten bij te brengen. En hoe het uitpakt als je een chauffeuse (chauffer = verwarmen, conduire = rijden, hoe logisch? :S) hebt die dan wel uit Siberië komt, maar daar konden wij in de buurt van Chamonix zo veel van merken. ;)

Eenmaal in Chamonix zie je zoveel hoge bergen dat je de Mont Blanc er ff tussenuit moet zoeken, maar ze zijn dan ook allemaal uit de wolken! We splitsen op in twee groepen: drie mensen gaan ver omhoog naar de Aiguille de midi (3842 m) en de rest gaat naar het mer de glace (geniale naam, woordgrappen in 't Frans kan dus zeker wel! :D).

Aiguille de midi

Naar de Aiguille de midi gaan we met een kabelbaan, die op 't eind vrijwel verticaal aankomt. Vanaf hier kun je heel dicht bij de Mont Blanc komen en heb je een prachtig uitzicht over de bergen eromheen. Samen met mijn Chinese collega Zuheng vermaak ik me met het maken van blije foto's en Olha is blij met mijn oranje koninginnedagbril. Bovenop zijn wel vijf terrassen en op de hoogste blijven we wel een uur of twee genieten van het uitzicht en van de zon. We hebben dus ruim de tijd om een wat originelere foto te maken dan de meesten daar en ik denk dat het is gelukt. :)

Afscheidsdiner

's Avonds gaan we met zn allen bij Julian eten, als een afscheid voor mij. Hij maakt tartiflette, soort hartige kaastaart, en zowaar is de smaak ook niet te sterk voor mij. We maken nog een aantal schitterende filmpjes over de uitspraak van ‘Grolsch' en ‘Schoolkrijt' door een Chinees, Colombinaan, Fransman, Turk en een Russin. Tot slot leggen Emre en zijn vriendin leggen ook nog een aantal geniale Turkse gebaren vast op video en weet ik zeker dat ik ook nog een keer naar Istanbul wil vertrekken.

Parapente

De volgende dag heb ik parapente gepland. Gewoon nog ff wat vets om alles hier af te sluiten, het paste precies dit weekend en het weer is echt relaxed. Vanaf 700 m hoog vertrokken met kraakhelder zicht op de besneeuwde toppen van de Belledonne, eerst 300 m omhoog (nóg een voordeel van mooi weer!) en daarna 1000 m omlaag naar het eindpunt. Het begint allemaal vrij relaxed en het is een beetje wennen. Maar ik mag op 't einde ook zelf sturen en we maken ook een aantal stevige bochten, waarbij de g-krachten vergelijkbaar zijn met een achtbaan. :D

De laatste week!

Na een te gek weekend als dit komt de nieuwe werkweek als een onwelkome afwisseling, maar er moet nog wel heel wat gebeuren. Op de vrijdag geef ik namelijk een presentatie en voor die tijd wil ik mijn conclusies wel goed op een rijtje hebben. Dat zijn er aardig wat en dat is moeilijk te vertellen in een half uur, maar het bevestigt voor mij het gevoel dat ik veel heb geleerd. De laatste avonden neem ik afscheid van mijn collega's, vrienden en squashmaatjes. Zij maken deze vier maanden tot meer dan alleen een werkervaring. Net als op de heenweg heb ik alleen nog niet echt in de gaten dat ik weer zoveel dingen achter me laat. Traag van begrip, het niet willen weten of optimistisch vooruitkijkend, het zal ergens in het midden liggen en daar kan ik het dan ook beter laten.. Maar terugkijkend voel ik hoe mooi de ervaring was, hoe veel ik hen waardeer en hoeveel ik de mensen in Nederland ook waardeer. Merci à vous!

Turkish Hospitality And Numerous Kinds of Sightseeing :)

Une mélange de sentiments
Nog minder dan twee weken te gaan, dat zet je toch wel weer aan het denken. Nederland lijkt in tijd eigenlijk heel ver weg, soms neem je bewust even afstand, soms zou je willen dat je dichterbij was. Ik zit hier met gemengde gevoelens, zoals ik ook wel had gehoopt eigenlijk, vind het een goed teken. Na een wat stroef begin heb ik het hier prima naar mn zin. Het taaltje begint te lopen, je kent de stad en werkplek en ik merk alweer dat ik mezelf moet blijven trainen om 'nee' te zeggen om ervoor te zorgen dat het allemaal teveel wordt. Maar het lab blijft enorm lang en kaal, mijn kamer is nog steeds 9 vierkante meter, er zijn nog steeds een aantal tegels uit de vloer en nog steeds heb ik bij het sanitair regelmatig het donkerbruine vermoeden dat sommige mensen er gewoon weer schijt aan hebben. Wat is dan het verschil?

Toen ik hier kwam had ik vrijwel niks. Inmiddels is het bij het lab nog steeds niet gelukt om me te betalen, dus financieel gezien is niet zoveel veranderd, maar gelukkig is dat niet het enige dat telt. :) Een supervisor die hard zijn best doet om je zoveel mogelijk te leren, mensen die je vriendelijk groeten in de lange kale gang, voor de zoveelste keer lachen om de Franse uitspraak 'Be carefool', flauwe grappen die de 15e opeenvolgende mislukte frequentiekarakteristiek doen vergeten, het samen lol hebben om hoe slecht Robin de bois toch wel niet was, een voetbalteam met een Italiaan, Spaanse, Nederlander, Engelsman en een Fransoos, flauwe foto's in Parijs, dat zijn dingen die het hem doen voor mij. Het zijn de mensen die je kent die het verschil maken en de ervaringen met hen. Dat eerste kun je niet meenemen, dat andere nemen ze je niet meer af. Voor mij is dat precies het gemengde gevoel dat ik heb.

Et pour la Turquie, douze points!
Op één van de goeie ervaringen met mensen zal ik nu ff inzoomen, heb ook maar liefst 300 foto's het te beargumenteren. ;) Afgelopen weekend ben ik in Parijs geweest met Emre, een Turkse collega. Hij heeft 6 maanden in Parijs gewoond en is zo vriendelijk geweest om mij de mooiste plekjes in de stad te laten zien. Een goeie vriendin van hem, Selin, studeert nu in Parijs architectuur en we konden bij haar 3 nachten blijven slapen. Emre kent hier veel Turkse mensen en zo heb ik er een heleboel ontmoet. Ze zoeken elkaar vaak op, iets wat in Nederland wel herkenbaar is. Ze spreken onderling graag Turks, waar ik trouwens echt helemaal niks van bak. Je plakt aparte woorden vaak achter elkaar om één nieuw woord te creëren, nog veel erger dan wij dat doen. En de uitspraak lijkt dan wel een beetje op Roemeens, de klemtoon ligt soms anders en het gaat me allemaal veelste snel! Maar gelukkig spreken ze allemaal ook prima Frans en Engels. Zelden zag ik mensen zo respectvol met vrouwen omgaan en zó gastvrij zijn voor een buitenstaander. THANKS people! Heerlijk om die vooroordelen te zien smelten voor je neus. :)

Paris: baah oui, c'est cool!
Ook heerlijk is de stad Parijs zelf, wat een ziekelijke hoeveelheid aan mooie gebouwen zeg! Het weer is niet super, maar dat ag de pret niet drukken. Op zaterdag is het wel mooi en dat zie je meteen aan de rij bij de Eiffeltoren. Wij gaan niet naar boven en besparen ons daarmee naar schatting 3 uur, vanaf daar kun je de toren zelf immers niet eens zien. ;) Wij gaan de Montparnass in, een wolkenkrabber in de buurt, waar je de hele stad kan zien. Vanaf daar zien we waar we allemaal al wel niet zijn geweest. Arc de Triomf, Champs-Elysees, Opera, Louvre, Sacre-coeur, Notre Dame, Eiffeltoren, eten in China-town en ik ben vast nog een aantal dingen vergeten.

Notre dame, elle est grande
Notre Dame is supermooi van binnen, enorm. Het is gratis, maar daar betaal je binnen dan weer de prijs voor. Ten eerste is het stikdruk, maar verder staan er overal automaten met muntjes die je kunt laten slaan en je kunt zelfs in een modern kantoor gaan biechten.. Ik geloof dat dit toch niet is waar het om zou moeten gaan, maar ik begrijp ook wel dat ze het doen. Slimme jongens, die Parijzenaren. 60 miljoen toeristen die per jaar langskomen, ze weten precies hoe ze ermee om moeten gaan. Bij de Moulin Rouge wordt een metro-afvoertunnel tot rokjes-blazer verheven en helaas zijn er veel zigeuners op pad om het vooroordeel over Roemenië aan te wakkeren.

Le Louvre, encore plus grand!
Het Louvre is een belevenis op zich. Er is berekent dat je er makkelijk 3 dagen kan rondhangen als je alles wilt zien, maar voor ons was 3 uur wel genoeg. Grappig is dat ik mij van tevoren al zo erg had ingesteld op een tegenvaller bij de Mona Lisa, dat hij uiteindelijk GROTER was dan ik had verwacht! :) Geweldige schilderijen, mummies, en het gebouw zelf hoort ook in een museum. Maar ergens is het teveel voor mij, je weet niet waar je moet kijken. Briljante doeken hangen boven elkaar en komen niet uit de verf, na de zoveelste sarcofaag leeft het al niet echt meer en van zoveel beeldhouwwerken bij elkaar is het nog moeilijk om een beeld meer vormen. Voordeeltje: je kunt altijd een keer terug, zeker weten dat er iets is dat je nog hebt opgemerkt. Voordeeltje nummer twee, misschien dat er daarom zoveel Nederlanders zijn: het is gratis voor Europese burgers. Als iemand mij kan uitleggen waarom Turkse (en dat zijn er een hoop!) en Egyptische kunstwerken wel gratis te bewonderen zijn voor ons, maar niet voor iemand als Emre, dan hoor ik het graag. Overigens kwam ie met zn studentenpas niet binnen, deze screening gaat toch met de Franse slag.. :D

Un sacre coeur pour des acrobatiques
Sacre coeur is een plek waar je meer toeristen ziet dan Fransozen, en daar wil iedereen van profiteren. Breakdance-gasten die op hun handen van een trap af lopen, een met een schitterend Engels accent jengelende Afrikaan en een geniale freestyle-voetballer, op een plateautje hooghouden en bizarre tricks laten zien. Check die foto's! Heb ook een geniaal filmpje, maar dat werkte nog niet helaas..

Heureusement il reste encore des photos
Op de zondag gaan we weer terug, met drie uur slaap op zak de trein in. Ik begin te begrijpen waarom Emre er zo van baalt dat hij hier niet meer woont. Zie Parijs als Amsterdam, vergelijk Grenoble met Enschede, ik denk dat ik het niet zo moeilijk zou vinden om te kiezen. Goed, ik ga naar bed, nog even verder met een stukje 'After-Paris Syndrome' verwerken.. (Serieus, check wikipedia)

“Hebben wij u ooit de verkeerde kant op gestuurd?”

Salut à tous!

Waar het inderdaad leek alsof de zomer hier al was begonnen, lijkt het erop dat ik inmiddels weer goed weet hoe het voelt in Nederland. Twee weken geleden was het echt supermooi weer met een strakblauwe lucht, één en al zon en 30 graden buiten. Voor mijn metingen moest ik heel toevalllig ook de temperatuur in mijn lab noteren: 32 degres, want de airco doet 't niet.. :S

Op dat moment begreep ik hoe het hier hartje zomer moet zijn. Van verschillende mensen had ik de verhalen al wel gehoord. Grenoble wordt niet overspoeld met toeristen in de zomer, er is eerder sprake van een hittegolf die de stad treft. De komvorm van het dal om de stad heen zorgt voor relatief weinig circulatie van lucht, oftewel een oven en een hoop smog. In de winter gaan veel mensen de bergen in voor de sneeuw, en in de zomer vluchten veel mensen de stad uit vanwege de hitte. Vooral tijdens de heetste zomerdagen is het hier in de stad bijzonder rustig en doodsaai, hier noemen ze dat een ville morte (spookstad). Mijn stage eindigt het laatste weekend van mei, dus daar heb ik waarschijnlijk niet zoveel last van. Sterker nog, ik hoop dat 't weer nu gauw toch een beetje opknapt, want volgende week ga ik naar Paris!

Visite!
Vrijdag 30 april zullen de meesten van jullie niet meer precies weten wat jullie hebben gedaan, maar mijn ouders kwamen in ieder geval aan in Grenoble. Heel leuk om ze weer te zien, en tegelijkertijd ook wel een beetje gek. De hele omgeving hier stond altijd toch op enige afstand met het thuisfront en ineens komt het dan weer heel dichtbij! Zo krijgen zij te zien hoe mijn dagelijks leven er hier uitziet, appartement, lab en de stad.

Lyon
De volgende dag zijn we naar Lyon geweest, dat ligt een dikke 100 km ten noordwesten van Grenoble. Ondanks aandachtig kaartlezen worden we toch weer genept door zo'n akelig bordje met de richting Parijs, maar al vrij vlot komen we toch in de wijk Écully. Jelmer, een oude schoolvriend van mij, woont hier en werkt voor de ANWB. De meeste mensen die hem hier in het Nederlands aanspreken hebben pech, maar voor ons is het een geluk dat hij ons de stad kan laten zien.. Hij geeft ons een unieke rondleiding door de stad, waar inclusief voorsteden bijna 2 miljoen mensen wonen.

Lyon ligt op twee heuvels en is alleen daardoor al heel anders dan Grenoble, dat vooral wordt omgeven door bergen. De basiliek Fourvière ligt op één van deze heuvels en heeft zelf twee verdiepingen. Vanaf hier kijk je uit over een groot deel van Lyon en kun je goed zien hoe de stad is opgedeeld. Het oude centrum is erg mooi, en midden in de stad leidt Jelmer ons naar allerlei hofjes, die we zelf nooit hadden gevonden. Zo krijg je ook veel extra informatie over de stad en zijn verleden, de mensen en waar je de beste een sandwich kan halen. :) 's Avonds gaan mijn ouders terug en blijf ik bij Jelmer voor zijn verjaardagsfeestje. Mooi feest, leuke mensen, veel Frans geoefend, latertje, rond 6 uur naar bed en de dag erna weer naar Grenoble.

La mur
Op de maandag hebben we ons door de vercors laten touren door de trein van St. Georges de Commier naar La Mur. Niet bepaald een tgv, maar zo kun je extra goed van het uitzicht genieten. Helaas geen strakblauwe lucht, maar ook zo kun je wel zien dat de vercors een schitterend gebergte is. De bergen zijn heel steil en de van oudsher stoom-trein rijdt langs twee grote stuwdammen en over oude boogbruggen naar zijn bestemming. In La Mur zelf is weinig te beleven en we zijn dan ook blij als de trein daar weer vertrekt. Een typisch gevalletje waar het niet gaat om het doel, maar om de weg ernaartoe. ;)

Grottes de Choranche
Het is jammer dat het weer niet meezit, want met mooi weer is het aantal gave bestemmingen onuitputtelijk. Bij een hoge kans op regen kiezen we voor een zekerheidje: de grottes de Choranche. De normale weg ernaartoe is alleen afgesloten en we moeten dus een omleiding volgen. Die gaat over een andere bergpas, en bergop wordt zicht steeds iets minder.. Er zijn stukken met minder dan 5 meter zicht, dus dat schiet letterlijk en figuurlijk niet echt op. Ondanks de lage snelheid moet je echt oppassen dat je geen afslag mist, want je kunt je ook nauwelijks oriënteren. We wijn dan ook in de wolken als we er weer uit zijn en de bij de grotten aankomen. Gelukkig heb je daar in een grot zelf geen last.
De grotten van Choranche staan bekend om hun lange maar zeer dunne stalactieten (voor definitie: zie Jochem Myjer). Deze zijn uitgesleten door een ondergrondse rivier die door de berg loopt, ook langs de route die wij zien. Niet benauwd krap ofzo, verrassend ruim en mooi verlicht. Aan het eind van de trip een iets té flashy en niet-realistische film over het ontstaan van de aarde, maar zo'n ondergrondse bios heeft ook wel wat. :)

Geen ruimte voor labverhalen deze keer, zal er de komende week eerst voor zorgen dat de foto's online komen!

Op zoek naar hoogteverschil

Jaaa, daar is ie dan weer! Een nieuwe mis à jour van mijn weblog. :) Opnieuw heeft het weer even op zich laten wachten, maar de laatste week was nogal druk voor mij. Er is een Engelse collega gekomen die samen met mij een aantal metingen gaat doen. Het is een bijzonder nette jongen, maar woont wel in hetzelfde appartementencomplex als ik. Die ‘cultural shock' was nog ff een stukkie groter dan de mijne, dat kan ik jullie verzekeren! ;) Naast dat ik hier wel om kon lachen, heb ik hem deze week ook geholpen met zijn weg vinden in de stad en in het lab.

De bergen in
Vorig weekend heb ik ‘escalade' gedaan met Amelie, een andere collega uit het lab. Dat heeft niets te maken met escalopes en als 't goed is ook niet met escaleren, maar als Nederlander is de kennis van klimmen nu eenmaal wat beperkt. Ik heb ook al wel vaak uitgelegd dat de hoogste berg in Nederland 323 m is en dat heeft altijd wel een verhoging van de sfeer tot gevolg. Ons beeld van klimmen is daarom vaak beperkt tot dat je goed moet opletten dat je je voeten op het blauwe blokje zet en niet het groene of roze..

En France sla je wat pinnetjes in een echte rots en voilà, je hebt zó 35 manier om je te zekeren als je de berg opgaat. Vervolgens kun je ook nog zelf kiezen wat je doet, waarbij rotsvast voorop staat dat het van beneden af gezien altijd véél makkelijker is dan wanneer je boven bent. Echt gaaf om te doen, hoewel mijn vingers na twee beklimmingen wel een beetje hadden gezien. Maar ik weet zeker dat mijn klim-steil dan ook nog fors verbeteren kan. ;)
Wanneer je niet met touwen en veel te strakke schoentjes, maar bijvoorbeeld met een fiets de bergen ingaat, dan spreek je van ‘monter' en dat is iets wat ik vorige week heb gedaan. Nicolas heeft me een mountainbike geleend en daarmee ben ik al twee keer de bergen in gefietst. Hoewel Grenoble echt heel vlak is, zijn er genoeg bergen omheen die de mogelijkheid bieden om helemaal kapot te gaan op je fietsje. In het westen hebben wij de Vercors, in het Noorden de Chartreuse en in het oosten de Belledonne, en een stuk verder ook nog de Mont Blanc. Daar gaan de trams niet meer naar toe, dus daarvoor zul je vaak de fiets of auto moeten gebruiken. Voor die laatste zou ik dat overigens allebei niet doen. :)

Het lab in, en uitgaan met het lab
Het is gaaf om te zien dat er binnen het lab een soort groep ontstaat die steeds meer dingen samen gaat doen. Eerst gingen we met een stel samen lunch halen, daar was ik in het begin al heel blij mee. Zo ontmoet je mensen, en gelukkig praat niet iedereen in de pauze ook nog eens over het werk. We kregen steeds meer stagiaires en inmiddels is het een aardige equipe. En voor je het weet sta je samen flauwe foto's te maken op een bijzonder maf flatfeest in de stad. :) Veel dance-muziek en ik weet nog dat ik me afvroeg of het nummer ‘Il n'y a pas une fête comme une fête alcoolisée' nog voorbij zou komen. Wij waren duidelijk nog niet genoeg geintegreerd, maar dit feest was toch wel het hoogtepunt van het afgelopen weekend. :)

Mijn opdracht verloopt goed, ondanks dat ik wel behoorlijk wat metingen opnieuw moet gaan doen. De opstelling die we hebben is gemaakt met latex en dat vereist nogal wat handigheid. Na bijzonder veel oefening wordt je hier een stuk handiger mee, maar dat betekent ook dat de metingen die je eerder deed ineens minder gunstig uit de spreekwoordelijke bus komen. En toch heel bijzonder om te zien wat je met een sterk vereenvoudigd model met latex laagjes al niet kan doen. Als je de stroboscoop gebruikt, kun je een trilling nabootsen die heel veel weg heeft van de trilling van een menselijke stemband in borstregister. Nu dat andere register nog hè? Daarvoor hebben we een groot verschil in frequentie nodig, lastig genoeg. Wordt aan gewerkt! ;)

Liefs uit Grenoble

State of mind
Over de helft alweer, dat gaat snel! Ik merk het aan mezelf, mijn instelling verandert. Het gevoel van: 'sh*t, dit is wennen hier!' is omgeslagen in een 'putain, il n'en reste moins que deux mois!'. Voor mijn werk in het Gipsa-lab betekent het dat ik er steeds meer inkom en ik steeds sneller met nieuwe resultaten kan komen, het wordt daardoor steeds interessanter. Maar buiten het werk is het ook anders. Je begint de Franse mensen om je heen steeds iets meer te begrijpen (bij sommigen vooral de taal dan). Afgelopen week heb ik gefungeerd als tolk voor iemand die écht helemaal geen woord Frans kon. Hehe, wel mooi! Maar lullig voor hem, ik kan me aardig voorstellen wat em te wachten staat.. ;)
Daarnaast is het nu zaak om zoveel mogelijk leuke dingen te doen, voordat je weer naar huis moet. Niet dat ik daar tegenop zie, maar je merkt dat 4 maanden toch wel kort is. 'Staan je zeilen eindelijk lekker in de wind..' Hard je best doen om iets op te bouwen en daar vervolgens weer afscheid van nemen is nooit leuk, maar c'est la vie. En vooral de 'Ach was ik maar, bij moeder thuisgebleven'-momentjes zijn interessant. Jaja, weten jullie trouwens ook meteen hoe ik mijn Nederlandse woordenschat een beetje op peil hou. :P Ik moet toch iets tegenover die Franse trots stellen!

Annecy
Afgelopen zondag ben ik met twee collega's erop uit geweest, Olivier is een Franse kantoorgenoot van mij (met bril) en Julian is een Colombiaan (Goelian dus). Annecy, echt het Frankrijk van Venetië! :) Je kunt er langs de grachten lopen, dat zou je eigenlijk wel eens moeten doen. En inderdaad, kaas heb je ook overal (dat ruik je), hoewel ik zelf vooral fan ben van de smakeloze goedkope brie. In de zomer is het nog mooier, maar met een glimp van de zon is het al prima te doen.
Één van de mooiste kerken die ik ooit heb gezien kijkt uit over het Lac d'Annecy. Het park aan het meer ziet er vet goed uit en er is een groot kasteel midden in de stad. Dit is uiteraard vlakbij Hotel du Château, Fransen zijn zó creatief :S. Wel origineel dat ze een gevangenis hebben waar je moeilijk IN komt, want op een drukke dag als vandaag is hij gesloten.. Maar het gehele oude centrum is super, de ideale locatie voor afgezaagde vakantiefoto's. Daarom verzamelen de Chinezen zich op de ‘Pont d'amour' en voor het meer, terwijl massaal de tandpastagrijns met peace-tekentjes worden vastgelegd. Schitterend om te zien, ik ben zelfs foto's gaan maken van mensen die foto's maken. :)
Uiteindelijk wel een uurtje eerder naar huis gegaan, verrast door de keiharde regen snel naar de trein gerend. We zitten in een coupé, niet roken tweedeklas, hebben de hele vierzitsbank voor ons alleen. En dankzij een 12-25-kaart kunnen we met 50% korting reizen, dat scheelt. De trein is hier echt beter voor elkaar dan in Nederland, mits men niet staakt natuurlijk. Één van de belangrijkste Franse werkwoorden voor de reiziger, grever.. :D

Cinéma
Ondertussen heb ik hier al heel wat films gezien, de laatste twee waren niet zo best om eerlijk te zijn. Er zijn veel bioscopen hier, lekker degelijk, geen fratsen. Stel je voor, alles is oud, versleten, maar het werkt! Kleine zaaltjes, zoals bioscoop ooit bedoeld was, het heeft wel wat. Tot nu toe alleen wel twee films de merdes gezien, ‘l'immortel' en ‘Bad lieutenant'. Afradertjes!

Ronald

Génial Genève

Jaja, eindelijk weer een verhaal over een trip dat ik kan ondersteunen met leuke kiekjes. :) Na een werkweek met schitterend weer was het afgelopen weekend weer ‘merde'. Maar ik moet positief zijn, niet klagen. De regen helpt om me thuis te laten voelen en dat lukt al steeds beter. ;) Daarnaast vind ik het leuk om steeds meer pogingen te wagen om Frans te spreken. Het is is overigens waar wat ze zeggen, schelden in het Frans is heerlijk..

Goed, afgelopen zondag ben ik met Mathieu naar Genève geweest. De enthousiaste, oplettende en enigszins bijdehante lezer heeft al opgemerkt dat dit geen Frankrijk is, maar we zitten hier dan ook niet zo ver van de grens. Zwitserland en Italië zijn vlakbij, hoewel je in Genève overal wel gewoon veel Frans hoort. Maar ook wel Engels, omdat er veel toeristen zijn of rijke bankiers. Veel musea zijn GRATIS én er liggen zelfs Nederlandse boekjes met informatie (!). Een duidelijk teken van een stad die bijna alles heeft en dan vooral veel geld. Prachtige gebouwen, glimmende etalages en hele dure bolides, het kost echt moeite om lelijke auto's te vinden. Ter vergelijking: op de campus moet je bijna je best doen om een auto te vinden met alle deuren in dezelfde kleur..

Het oude centrum van Genève
Een eye-catcher in de stad is de jet d'eau in het meer. Ik dacht eerst aan een geiser, maar ze hebben daar gewoon een gigantisch kanon staan dat water 140 m omhoog schiet. Leuk om te zien, maar eigenlijk ook wel een beetje zinloos, wat straal je hier nu mee uit? Geld als water misschien. :) Openbare waterbronnen op straat doen het bij mij in ieder geval altijd goed en het oude centrum staat er vol mee.
De binnenstad van Genève is gewoon heel mooi. Ik hoop dat de foto's dat een beetje kunnen laten zien, maar het voelt goed in de steile straatjes en goed onderhouden huizen. Het oudste huis van de stad is een museum en op de hoogste etage hebben ze een enorme marquette van de stad gemaakt, gaaf om te zien. Vrijwel iedereen die je tegenkomt is rustig en vriendelijk, op één vrouw na. Teleurgesteld verlaat ze ons midden in haar verhaal als blijkt dat wij één of andere koning niet uit ons hoofd kennen. ;) Het probleem was dat haar verhaal zelfs voor Mathieu (perfect Frans) verwarrend, omdat ze hier geen quattre-vingts-dix (90) zeggen, maar nonante (Zwitsers).. Maar in een stad met zoveel horloges niet bij de tijd zijn, dat ging haar Zwitserse precisie kennelijk te ver.

Mathieu wilde graag naar de Burger King, omdat die in Frankrijk niet (meer) bestaat. Hierdoor hebben we echt de halve stad gezien, maar geen Whopper. Een hele zoektocht, en uiteindelijk zijn we in Istanbul geëindigd met een (doer) broodje kebab.

Werken op het GIPSA-lab
Wat werk betreft heb ik nu toch heel wat resultaten bij elkaar op dit moment. 98 grafieken met oscillaties van de stembanden zonder pijp, met een pijp van 16 cm en met een 53 cm pijp. We hebben een programma geschreven waarbij je gemiddelden en maxima hieruit kan halen, maar dan moet je veel klikken in die grafieken. En met 98 grafieken, 3 configuraties, een paar klikken per grafiek, dan ben je blij dat je je mp3-speler bij je hebt.. En toen ontdekte ik deze week een fout in een for-loop, met andere woorden: er klopte weinig van de uitkomsten. Dan raak je die klik met het programma wel ff kwijt.. Dus oortjes weer in en opnieuw op zoek naar de juiste meetwaarden. Kortom, ik begin te begrijpen wat RE-search een beetje inhoud. Maar inmiddels is het weer gelukt en dat voelt dan wel weer extra goed. :)

Ronald

s'Habituer a Grenoble

He, wat is dat toch weer lang geleden zeg! Desole, c'est vrai, mais c'est ca.. Het leukst is het natuurlijk om te lezen over gave trips met mooie foto's, maar dat zit er nog ff niet in. Nu betekent dit niet dat het slecht gaat, maar van iets wat zn gangetje gaat maak je nu eenmaal niet zo snel een foto. ;) Het weer is hier afgelopen week echt supergoed geweest, maar daar konden we vooral in de lunchpauze van genieten. En buiten tennissen is ook lekker, hoewel ik vanaaf mijn knaken-squashracket ga uitproberen. :)

Afgelopen weekend ben ik op een Aiesec conference geweest, veel nieuwe mensen leren kennen. Sommigen uit Lyon, Parijs, Nice en uit Marseille was er zelfs nog een Amsterdammer:D De conference ging over voorbereidingen op traineeships in het buitenland. Niet direct iets voor mij, want de ene heb ik al achter de rug en de andere zit ik middenin. Wel heb ik geleerd dat je tijdens je stage 'positief moet zijn, open-minded, vriendelijk en niet moet klagen...' Dat zouden ze hier in Grenoble een 'porte ouverte' noemen, maar ik bleef natuurlijk positief en ga hier natuurlijk niet zitten klagen.

Ik heb ook nog wel wat nieuws geleerd, ze vertelden namelijk over de tweede cultuurshock die je kunt krijgen, juist wanneer je weer terug gaat. Als je terugkomt blijkt dat zowel jij als andere mensen zijn veranderd en hier moet je ook weer aan wennen. Je hebt zelf heel veel te vertellen, maar daar zitten de mensen niet altijd op te wachten. Bovendien ben jij de enige die dat echt zo beleefd als jezelf. Dit herken ik wel, maar ik had er nooit echt bij stilgestaan. Nu weet ik wat meer hoe je ermee om kan gaan: positief en vriendelijk blijven, niet klagen..
Zoals het hoort eindigt iedere dag bij AIESEC met een feest, zoals ik het gewend ben uit Roemenie. Internationale groepsdansen, iets teveel eentonige blije muziek, maar de logisch daaropvolgende blije dansmoves doen het goed.

En trouwens, zo enorm groot is het verschil nu ook weer niet. Hoewel het aantal Fransen dat veel te snel praat (ook als je ze onbegrijpend aankijkt) nog erg groot is, begint de taal wel steeds meer te wennen. In de pharmacie begrijpen ze gelukkig wel wat duidelijke en simpele taal is, dat is een gezonde instelling:)
In Grenoble zie je net als in Nederland enorm veel fietsen. Het is een van de vlakste steden van Europa, dus dat gaat ook prima. Zelf ben ik nog op zoek naar een aardig racefietsje, zodat ik ook eens de bergen in kan. Verder is het openbaar vervoer in de stad gewoon erg goed. Er rijden trams door de stad tot ongeveer 1:30 (in het weekend iig) en op die manier kun je op de meeste plekken wel komen. Er zijn heel wat kroegen in de stad, maar het aantal goeie discotheken valt wel tegen, kortom: ik voel me echt thuis..
Nu is er ook nog wel live-muziek op verschillende plaatsen. Ik heb zelfs al een keer geprobeerd naar jazz-muziek te luisteren, maar tot nu toe is dat voor mij toch nog altijd hetzelfde liedje. Daarnaast is de Franse ondertiteling in de bioscoop ook nog altijd een ontspannen manier van de taal leren. Hele baal reclame vooraf en dan GEEN pauze, zo doen ze dat hier. Geen plaatsen reserveren, maar wie de grootste mond heeft komt het eerst binnen. Tot nu toe altijd nog perfecte plekken gehad..
De campus hier is de groenste van Frankrijk zeggen ze, maar daar moet ik als UT'er toch vooral om lachen. Ben benieuwd hoe de andere campussen er hier uitzien dan. Gebouwen zijn niet heel best onderhouden, maar het zijn er dan ook wel een stuk meer dan bij ons. Het eten tijdens de pauze is goed geregeld, voor 2,90 heb je een pasta bolgnese met salade en de dressing is gewoon gratis. Dat is nog eens wat anders dan een euro voor een appeltje. :)

Goed, volgende keer meer, hopelijk met mooie foto's, spannende foto's, foto's van collega's, mijn opgeruimde kamer, ik moet nog ff zien wat het wordt!

Ronald

Une marquette de cordes vocales

Vrienden!

Ik heb begrepen dat sommigen alweer uitkeken naar een nieuw verhaaltje, dus wie ben ik om daar dan geen gehoor aan te geven.. Bij een gebrek aan jaloersmakende verhalen heb ik ervoor gekozen om vooral mijn project te beschrijven deze week. Nu moet ik wel even waarschuwen voor de technisch-wetenschappelijke inhoud. Ik heb geprobeerd het een beetje af te stemmen op het publiek, maar daar zitten nu eenmaal ook veel ingenieurs tussen. Voor mensen met stressverschijnselen, misschien ff overslaan. :)

Geen jiu jitsu meer? (Technische inhoud: *)
Het zal me niet lukken om de vorige foto's te overtreffen, dat voorlopig nog even niet. Afgelopen week heb ik eerlijk gezegd ook niet heel veel gedaan, dat kwam vooral doordat ik veel last van mn hoofd had. Jiu jitsu heeft duidelijk veel invloed, dus daar stond mijn hoofd niet echt meer naar. En terwijl ik me eerst afvroeg waarom ik hardloopschoenen, tennisschoenen en jiu jitsu-banden mee zou nemen, ben ik er nu vooral erg blij mee dat ik nog wat achter de hand heb. En met behulp van slechts één invitation letter van het lab en twee pasfoto's was ik al lid, dus dat voelt al goed! :P

Chambery (Technische inhoud: *)
Hoewel ik veel mensen heb leren kennen inmiddels, was afgelopen weekend iedereen druk met andere dingen. Daarom ben ik zelf naar Chambery gegaan, een stad die ik vroeger wel heb gezien tijdens vakantie. Ik ging vooral voor de olifantenfontein, die jammer genoeg veel kleiner was dan ik mij herinnerde. En dan zijn het nog niet eens Indische olifanten volgens mij..

Cordes Vocales (Technische inhoud (****)
Op het werk gaan we aan de slag met een nieuwe replica binnenkort. Wat wij willen doen is geluid produceren met een zelfgemaakt model van stembanden. Niet dat we het compleet kunnen nabootsen, het proces van stemgebruik is gruwelijk ingewikkeld. Je krijgt steeds meer respect voor moeder natuur als je ziet hoe hard wij ons best moeten doen om ook maar een beetje in de buurt te komen van de realiteit! :D Ons model moet ook nog geen woorden en klanken kunnen produceren, het gaat er momenteel om dat we de stembanden kunnen laten trillen en dat we verschillende grootheden, zoals amplitude (grootte van de trilling) en druk kunnen meten en kunnen controleren. Met eerdere replica's lukte dit al, maar we willen steeds een stapje verder naar de realiteit. Waarom? Een goed model van stembanden maakt het mogelijk om stembandoperaties beter te testen en te begrijpen. En het zou zo mooi zijn als we stemgeluid ooit kunnen nabootsen met een prothese, zonder als robocop te klinken. Dit klinkt als science fiction, en ja, voorlopig is dat het ook. :)

Stemregisters (Technische inhoud: ***)
Modeleren van de gewone stem is al lastig, maar mensen kunnen praten en vooral ook zingen met hun gewone stem (borstregister) of met een zachte hoge stem (falsetto). Dit zijn andere mechanismen en die moet je wel goed uit elkaar houden bij analyse en zeker als je het wil gaan nabootsen.
Bij jodelen kun je deze stemovergang bijvoorbeeld heel goed horen, maar veel zangers maken er ook gebruik van. Het nummer van Muse: Unintended is een duidelijk voorbeeld, voor de liefhebber. :) Bij klassieke zang proberen ze de ‘stembreuk' zoveel mogelijk weg te poetsen, maar de overgang is altijd aanwezig, ook al hoor je het nauwelijks. Hier is bijzonder veel over geschreven, ik wist het ook niet, maar inmiddels wel. ;)

Onze replica met stembanden (Technische inhoud: ****)
Ons nieuwste type ‘stemband' bestaat uit twee delen, een harde binnenlaag (een spier) en een buitenlaag met een soort gel. Van beide lagen willen we de druk kunnen beinvloeden en vervolgens kijken wat voor invloed dat heeft op de trillingen van de stembanden.
Achter de verschillende registers zit dus een ander mechanisme, waardoor het geluid ook duidelijk anders klinkt. Welnu, uit metingen blijkt dat binnen het borstregister de gehele stembanden in trilling zijn, dus zowel de spier als de gel eromheen. Bij falsetto is de spier heel stijf en trilt nauwelijks, dus wat trilt is vooral de bovenste (gel-)laag. Doordat wij in ons model twee aparte lagen hebben, kunnen wij de ‘spierspanning' afzonderlijk regelen van de gelspanning, zodat we misschien een soortgelijk effect als met twee registers kunnen bereiken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook niet echt weet wat ik moet verwachten, maar we gaan het zien! De wetenschappelijke theorie en het matlab-gedeelte laat ik even achterwege, maar dat zal de meesten gerust stemmen. ;)

Goed, ik geloof dat ik mijn stem genoeg heb laten horen bij dezen.. Ik zal nog even wat foto's posten, dat maakt het een en ander wellicht nog wat duidelijker. Ik hoop dat jullie op deze manier een beetje een idee krijgen van mijn project. Voor vragen, suggesties, aanbevelingen, tips, klachten, afmeldingen voor de maillijst, kunnen jullie mij natuurlijk altijd een mail sturen. :)

Ronald