Voor iedereen die het volgen van een weblog vermoeiend vindt: dit is het laatste bericht, hierna zit het er weer op! Het bijhouden van een weblog kost ook veel tijd, dat zullen de meesten van jullie wel weten, maar ik vind het zeker de moeite waard om te doen. :) De laatste weken in Grenoble waren zo druk met het afronden van werk, het regelen van papierwerk en het afscheid nemen van vrienden dat ik er niet meer aan toekwam om een stukje te schrijven voor jullie. Zonde! Want ik had juist nog zulke mooie dingen gedaan in Chamonix en St. Hilaire! Vandaar dat ik hier toch nog ff een stukje aan wil wijden, dan is het reisverslag in ieder geval ook compleet. Heb er flink wat foto's bij, en de meesten zijn echt de moeite waard.

Chamonix

Zondag 22 mei hebben we een uitstapje gehad met collega's uit het lab. Niet vanuit het lab, want daar is het initiatief ver te zoeken, maar vanuit onszelf gingen we op zoek naar de schoonheid van de hoogste berg in Europa: Mont Blanc. Met twee auto's en genoeg te eten (herkenbaar beeld geloof ik :P) gaan we door de bergen naar Chamonix. Via een omleiding moeten we ver omreiden, een mooie kans om al wat meer berglucht op te snuiven. Hoewel het allemaal zeker niet hard gaat, wordt dit nog wel afgewisseld met momenten waarop Mathieu en ik ons hart vast houden. Spannend iig! Kon ik toch merken dat mijn vader me als Nederlander toch heel wat kneepjes van het autorijden in de bergen heeft weten bij te brengen. En hoe het uitpakt als je een chauffeuse (chauffer = verwarmen, conduire = rijden, hoe logisch? :S) hebt die dan wel uit Siberië komt, maar daar konden wij in de buurt van Chamonix zo veel van merken. ;)

Eenmaal in Chamonix zie je zoveel hoge bergen dat je de Mont Blanc er ff tussenuit moet zoeken, maar ze zijn dan ook allemaal uit de wolken! We splitsen op in twee groepen: drie mensen gaan ver omhoog naar de Aiguille de midi (3842 m) en de rest gaat naar het mer de glace (geniale naam, woordgrappen in 't Frans kan dus zeker wel! :D).

Aiguille de midi

Naar de Aiguille de midi gaan we met een kabelbaan, die op 't eind vrijwel verticaal aankomt. Vanaf hier kun je heel dicht bij de Mont Blanc komen en heb je een prachtig uitzicht over de bergen eromheen. Samen met mijn Chinese collega Zuheng vermaak ik me met het maken van blije foto's en Olha is blij met mijn oranje koninginnedagbril. Bovenop zijn wel vijf terrassen en op de hoogste blijven we wel een uur of twee genieten van het uitzicht en van de zon. We hebben dus ruim de tijd om een wat originelere foto te maken dan de meesten daar en ik denk dat het is gelukt. :)

Afscheidsdiner

's Avonds gaan we met zn allen bij Julian eten, als een afscheid voor mij. Hij maakt tartiflette, soort hartige kaastaart, en zowaar is de smaak ook niet te sterk voor mij. We maken nog een aantal schitterende filmpjes over de uitspraak van ‘Grolsch' en ‘Schoolkrijt' door een Chinees, Colombinaan, Fransman, Turk en een Russin. Tot slot leggen Emre en zijn vriendin leggen ook nog een aantal geniale Turkse gebaren vast op video en weet ik zeker dat ik ook nog een keer naar Istanbul wil vertrekken.

Parapente

De volgende dag heb ik parapente gepland. Gewoon nog ff wat vets om alles hier af te sluiten, het paste precies dit weekend en het weer is echt relaxed. Vanaf 700 m hoog vertrokken met kraakhelder zicht op de besneeuwde toppen van de Belledonne, eerst 300 m omhoog (nóg een voordeel van mooi weer!) en daarna 1000 m omlaag naar het eindpunt. Het begint allemaal vrij relaxed en het is een beetje wennen. Maar ik mag op 't einde ook zelf sturen en we maken ook een aantal stevige bochten, waarbij de g-krachten vergelijkbaar zijn met een achtbaan. :D

De laatste week!

Na een te gek weekend als dit komt de nieuwe werkweek als een onwelkome afwisseling, maar er moet nog wel heel wat gebeuren. Op de vrijdag geef ik namelijk een presentatie en voor die tijd wil ik mijn conclusies wel goed op een rijtje hebben. Dat zijn er aardig wat en dat is moeilijk te vertellen in een half uur, maar het bevestigt voor mij het gevoel dat ik veel heb geleerd. De laatste avonden neem ik afscheid van mijn collega's, vrienden en squashmaatjes. Zij maken deze vier maanden tot meer dan alleen een werkervaring. Net als op de heenweg heb ik alleen nog niet echt in de gaten dat ik weer zoveel dingen achter me laat. Traag van begrip, het niet willen weten of optimistisch vooruitkijkend, het zal ergens in het midden liggen en daar kan ik het dan ook beter laten.. Maar terugkijkend voel ik hoe mooi de ervaring was, hoe veel ik hen waardeer en hoeveel ik de mensen in Nederland ook waardeer. Merci à vous!