Salut à tous!

Waar het inderdaad leek alsof de zomer hier al was begonnen, lijkt het erop dat ik inmiddels weer goed weet hoe het voelt in Nederland. Twee weken geleden was het echt supermooi weer met een strakblauwe lucht, één en al zon en 30 graden buiten. Voor mijn metingen moest ik heel toevalllig ook de temperatuur in mijn lab noteren: 32 degres, want de airco doet 't niet.. :S

Op dat moment begreep ik hoe het hier hartje zomer moet zijn. Van verschillende mensen had ik de verhalen al wel gehoord. Grenoble wordt niet overspoeld met toeristen in de zomer, er is eerder sprake van een hittegolf die de stad treft. De komvorm van het dal om de stad heen zorgt voor relatief weinig circulatie van lucht, oftewel een oven en een hoop smog. In de winter gaan veel mensen de bergen in voor de sneeuw, en in de zomer vluchten veel mensen de stad uit vanwege de hitte. Vooral tijdens de heetste zomerdagen is het hier in de stad bijzonder rustig en doodsaai, hier noemen ze dat een ville morte (spookstad). Mijn stage eindigt het laatste weekend van mei, dus daar heb ik waarschijnlijk niet zoveel last van. Sterker nog, ik hoop dat 't weer nu gauw toch een beetje opknapt, want volgende week ga ik naar Paris!

Visite!
Vrijdag 30 april zullen de meesten van jullie niet meer precies weten wat jullie hebben gedaan, maar mijn ouders kwamen in ieder geval aan in Grenoble. Heel leuk om ze weer te zien, en tegelijkertijd ook wel een beetje gek. De hele omgeving hier stond altijd toch op enige afstand met het thuisfront en ineens komt het dan weer heel dichtbij! Zo krijgen zij te zien hoe mijn dagelijks leven er hier uitziet, appartement, lab en de stad.

Lyon
De volgende dag zijn we naar Lyon geweest, dat ligt een dikke 100 km ten noordwesten van Grenoble. Ondanks aandachtig kaartlezen worden we toch weer genept door zo'n akelig bordje met de richting Parijs, maar al vrij vlot komen we toch in de wijk Écully. Jelmer, een oude schoolvriend van mij, woont hier en werkt voor de ANWB. De meeste mensen die hem hier in het Nederlands aanspreken hebben pech, maar voor ons is het een geluk dat hij ons de stad kan laten zien.. Hij geeft ons een unieke rondleiding door de stad, waar inclusief voorsteden bijna 2 miljoen mensen wonen.

Lyon ligt op twee heuvels en is alleen daardoor al heel anders dan Grenoble, dat vooral wordt omgeven door bergen. De basiliek Fourvière ligt op één van deze heuvels en heeft zelf twee verdiepingen. Vanaf hier kijk je uit over een groot deel van Lyon en kun je goed zien hoe de stad is opgedeeld. Het oude centrum is erg mooi, en midden in de stad leidt Jelmer ons naar allerlei hofjes, die we zelf nooit hadden gevonden. Zo krijg je ook veel extra informatie over de stad en zijn verleden, de mensen en waar je de beste een sandwich kan halen. :) 's Avonds gaan mijn ouders terug en blijf ik bij Jelmer voor zijn verjaardagsfeestje. Mooi feest, leuke mensen, veel Frans geoefend, latertje, rond 6 uur naar bed en de dag erna weer naar Grenoble.

La mur
Op de maandag hebben we ons door de vercors laten touren door de trein van St. Georges de Commier naar La Mur. Niet bepaald een tgv, maar zo kun je extra goed van het uitzicht genieten. Helaas geen strakblauwe lucht, maar ook zo kun je wel zien dat de vercors een schitterend gebergte is. De bergen zijn heel steil en de van oudsher stoom-trein rijdt langs twee grote stuwdammen en over oude boogbruggen naar zijn bestemming. In La Mur zelf is weinig te beleven en we zijn dan ook blij als de trein daar weer vertrekt. Een typisch gevalletje waar het niet gaat om het doel, maar om de weg ernaartoe. ;)

Grottes de Choranche
Het is jammer dat het weer niet meezit, want met mooi weer is het aantal gave bestemmingen onuitputtelijk. Bij een hoge kans op regen kiezen we voor een zekerheidje: de grottes de Choranche. De normale weg ernaartoe is alleen afgesloten en we moeten dus een omleiding volgen. Die gaat over een andere bergpas, en bergop wordt zicht steeds iets minder.. Er zijn stukken met minder dan 5 meter zicht, dus dat schiet letterlijk en figuurlijk niet echt op. Ondanks de lage snelheid moet je echt oppassen dat je geen afslag mist, want je kunt je ook nauwelijks oriënteren. We wijn dan ook in de wolken als we er weer uit zijn en de bij de grotten aankomen. Gelukkig heb je daar in een grot zelf geen last.
De grotten van Choranche staan bekend om hun lange maar zeer dunne stalactieten (voor definitie: zie Jochem Myjer). Deze zijn uitgesleten door een ondergrondse rivier die door de berg loopt, ook langs de route die wij zien. Niet benauwd krap ofzo, verrassend ruim en mooi verlicht. Aan het eind van de trip een iets té flashy en niet-realistische film over het ontstaan van de aarde, maar zo'n ondergrondse bios heeft ook wel wat. :)

Geen ruimte voor labverhalen deze keer, zal er de komende week eerst voor zorgen dat de foto's online komen!