Une mélange de sentiments
Nog minder dan twee weken te gaan, dat zet je toch wel weer aan het denken. Nederland lijkt in tijd eigenlijk heel ver weg, soms neem je bewust even afstand, soms zou je willen dat je dichterbij was. Ik zit hier met gemengde gevoelens, zoals ik ook wel had gehoopt eigenlijk, vind het een goed teken. Na een wat stroef begin heb ik het hier prima naar mn zin. Het taaltje begint te lopen, je kent de stad en werkplek en ik merk alweer dat ik mezelf moet blijven trainen om 'nee' te zeggen om ervoor te zorgen dat het allemaal teveel wordt. Maar het lab blijft enorm lang en kaal, mijn kamer is nog steeds 9 vierkante meter, er zijn nog steeds een aantal tegels uit de vloer en nog steeds heb ik bij het sanitair regelmatig het donkerbruine vermoeden dat sommige mensen er gewoon weer schijt aan hebben. Wat is dan het verschil?

Toen ik hier kwam had ik vrijwel niks. Inmiddels is het bij het lab nog steeds niet gelukt om me te betalen, dus financieel gezien is niet zoveel veranderd, maar gelukkig is dat niet het enige dat telt. :) Een supervisor die hard zijn best doet om je zoveel mogelijk te leren, mensen die je vriendelijk groeten in de lange kale gang, voor de zoveelste keer lachen om de Franse uitspraak 'Be carefool', flauwe grappen die de 15e opeenvolgende mislukte frequentiekarakteristiek doen vergeten, het samen lol hebben om hoe slecht Robin de bois toch wel niet was, een voetbalteam met een Italiaan, Spaanse, Nederlander, Engelsman en een Fransoos, flauwe foto's in Parijs, dat zijn dingen die het hem doen voor mij. Het zijn de mensen die je kent die het verschil maken en de ervaringen met hen. Dat eerste kun je niet meenemen, dat andere nemen ze je niet meer af. Voor mij is dat precies het gemengde gevoel dat ik heb.

Et pour la Turquie, douze points!
Op één van de goeie ervaringen met mensen zal ik nu ff inzoomen, heb ook maar liefst 300 foto's het te beargumenteren. ;) Afgelopen weekend ben ik in Parijs geweest met Emre, een Turkse collega. Hij heeft 6 maanden in Parijs gewoond en is zo vriendelijk geweest om mij de mooiste plekjes in de stad te laten zien. Een goeie vriendin van hem, Selin, studeert nu in Parijs architectuur en we konden bij haar 3 nachten blijven slapen. Emre kent hier veel Turkse mensen en zo heb ik er een heleboel ontmoet. Ze zoeken elkaar vaak op, iets wat in Nederland wel herkenbaar is. Ze spreken onderling graag Turks, waar ik trouwens echt helemaal niks van bak. Je plakt aparte woorden vaak achter elkaar om één nieuw woord te creëren, nog veel erger dan wij dat doen. En de uitspraak lijkt dan wel een beetje op Roemeens, de klemtoon ligt soms anders en het gaat me allemaal veelste snel! Maar gelukkig spreken ze allemaal ook prima Frans en Engels. Zelden zag ik mensen zo respectvol met vrouwen omgaan en zó gastvrij zijn voor een buitenstaander. THANKS people! Heerlijk om die vooroordelen te zien smelten voor je neus. :)

Paris: baah oui, c'est cool!
Ook heerlijk is de stad Parijs zelf, wat een ziekelijke hoeveelheid aan mooie gebouwen zeg! Het weer is niet super, maar dat ag de pret niet drukken. Op zaterdag is het wel mooi en dat zie je meteen aan de rij bij de Eiffeltoren. Wij gaan niet naar boven en besparen ons daarmee naar schatting 3 uur, vanaf daar kun je de toren zelf immers niet eens zien. ;) Wij gaan de Montparnass in, een wolkenkrabber in de buurt, waar je de hele stad kan zien. Vanaf daar zien we waar we allemaal al wel niet zijn geweest. Arc de Triomf, Champs-Elysees, Opera, Louvre, Sacre-coeur, Notre Dame, Eiffeltoren, eten in China-town en ik ben vast nog een aantal dingen vergeten.

Notre dame, elle est grande
Notre Dame is supermooi van binnen, enorm. Het is gratis, maar daar betaal je binnen dan weer de prijs voor. Ten eerste is het stikdruk, maar verder staan er overal automaten met muntjes die je kunt laten slaan en je kunt zelfs in een modern kantoor gaan biechten.. Ik geloof dat dit toch niet is waar het om zou moeten gaan, maar ik begrijp ook wel dat ze het doen. Slimme jongens, die Parijzenaren. 60 miljoen toeristen die per jaar langskomen, ze weten precies hoe ze ermee om moeten gaan. Bij de Moulin Rouge wordt een metro-afvoertunnel tot rokjes-blazer verheven en helaas zijn er veel zigeuners op pad om het vooroordeel over Roemenië aan te wakkeren.

Le Louvre, encore plus grand!
Het Louvre is een belevenis op zich. Er is berekent dat je er makkelijk 3 dagen kan rondhangen als je alles wilt zien, maar voor ons was 3 uur wel genoeg. Grappig is dat ik mij van tevoren al zo erg had ingesteld op een tegenvaller bij de Mona Lisa, dat hij uiteindelijk GROTER was dan ik had verwacht! :) Geweldige schilderijen, mummies, en het gebouw zelf hoort ook in een museum. Maar ergens is het teveel voor mij, je weet niet waar je moet kijken. Briljante doeken hangen boven elkaar en komen niet uit de verf, na de zoveelste sarcofaag leeft het al niet echt meer en van zoveel beeldhouwwerken bij elkaar is het nog moeilijk om een beeld meer vormen. Voordeeltje: je kunt altijd een keer terug, zeker weten dat er iets is dat je nog hebt opgemerkt. Voordeeltje nummer twee, misschien dat er daarom zoveel Nederlanders zijn: het is gratis voor Europese burgers. Als iemand mij kan uitleggen waarom Turkse (en dat zijn er een hoop!) en Egyptische kunstwerken wel gratis te bewonderen zijn voor ons, maar niet voor iemand als Emre, dan hoor ik het graag. Overigens kwam ie met zn studentenpas niet binnen, deze screening gaat toch met de Franse slag.. :D

Un sacre coeur pour des acrobatiques
Sacre coeur is een plek waar je meer toeristen ziet dan Fransozen, en daar wil iedereen van profiteren. Breakdance-gasten die op hun handen van een trap af lopen, een met een schitterend Engels accent jengelende Afrikaan en een geniale freestyle-voetballer, op een plateautje hooghouden en bizarre tricks laten zien. Check die foto's! Heb ook een geniaal filmpje, maar dat werkte nog niet helaas..

Heureusement il reste encore des photos
Op de zondag gaan we weer terug, met drie uur slaap op zak de trein in. Ik begin te begrijpen waarom Emre er zo van baalt dat hij hier niet meer woont. Zie Parijs als Amsterdam, vergelijk Grenoble met Enschede, ik denk dat ik het niet zo moeilijk zou vinden om te kiezen. Goed, ik ga naar bed, nog even verder met een stukje 'After-Paris Syndrome' verwerken.. (Serieus, check wikipedia)